Նիկո´լ,
Ծնկի եկ, ձեռքդ՝ կրծքիդ, խաչ արա` մեջքդ սուրբ լեռան:
Շիտակ մարդ էիր, սուտ ելար, նորից մահվան տեր դարձար:
Կյանք ու կռվում քո պարտությունը, մեղքն ու ամոթը կրեցի ես, երկիրն ամբողջ:
Մարգարե չեղար, ո´չ ազգի հայր, ո´չ էլ պետության հիմնադիր:
Այդքան հեռանկար, այսքան ֆալշ ու անհագ դավ: Անձիդ սիրույն, հայրենիքին հակառակ:
Որովհետև անկարող ես և խիստ արժան, ներողություն եմ խնդրում. այս անգամ՝ քեզ համար, քո փոխարեն:
Արի (մի) գնա՛:
Րաֆֆի
11 նոյեմբերի 2026
Երևան